Hier word ik dus echt even heel stil van. Meteen al, als je begint in Johannes 17 is het net of je de deur open doet van een kamer en kijk, daar zijn mensen aan het bidden. Vanzelf doe je dan zo zachtjes mogelijk de deur weer dicht, stil. Maar dan nog extra: we blijken binnen te lopen bij Jezus zelf, die bidt met en voor zijn leerlingen tot zijn Vader in de hemel. Stil luister je mee naar wat hij zegt, in allerlei opzichten vreemde woorden. Wie bidt er nu zo onder de mensen behalve de eigen Zoon van God zelf? En of dat nog niet genoeg is, bij vers 20 houd ik echt m’n adem in: hij bidt voor mij, voor ons, of hij ons binnen heeft horen komen en ons daar stilletjes bij de deur ziet staan. Lees verder »
