Leven met de God van vrije mensen

Dit zal wel zo ongeveer het beroemdste verhaal uit het Oude Testament zijn. Een slordige 1,7 miljoen hits in zes honderdste seconde op Google zegt wel wat. Moet je zoeken met David en Goliath (in oude spelling, met th). Klein tegen groot, geestkracht tegen spierkracht, wie niet sterk is moet slim zijn, er is hoop voor wie door een overmacht onderdrukt wordt, overwinning voor je Calimero-complex — zomaar wat rubriekjes waaronder dit verhaal wordt opgeslagen. Je komt het verhaal dan ook overal tegen. Niet alleen in elke kinderbijbel, maar ook in de bioscoop bijvoorbeeld. Net de afgelopen week in Nederland in première: In the Valley of Elah, wat in de NBV overgezet zijnde betekent: In de Terebintenvallei, blijkens 1 Samuel 17:2 de plaats waar dit verhaal van David en Goliat speelt. Het vormt het geraamte voor de film. Helden zijn nodig tegenover immense machten en organisaties, of het nu de macht van het terrorisme in Irak is, of de organisatie van het Amerikaanse leger, of misschien nog wel veel meer — ik heb de film nog niet kunnen zien; je moet er trouwens 16 voor zijn

Licht!

Licht en leven, licht en vrolijkheid, licht en opluchting, licht en ruimte, licht en kleur, licht en vriendelijkheid, licht en overvloed, licht en eerlijkheid, licht en liefde, licht en openheid – is er wel één woord, ja is er wel één werkelijkheid, die in het prisma van onze ervaring breekt in meer positieve herinneringen dan het licht? Wie wil er nu niet leven in het licht? Wie kent de opluchting niet als het weer licht wordt, als het oplicht aan het einde van de tunnel, of als het licht wordt na een nacht wakker liggen in het ziekenhuis? Kun je werkelijk een feest houden in het donker? Welnee. We hebben feest-verlichting, van feest-verduistering heb ik nog nooit gehoord.

Feest vieren met God en met elkaar

Even een korte tafelrede vanmiddag, aan de hand van dit mooie stukje Oude Testament. Het zet je even stil bij wat volstrekt typerend is voor onze God. Juist in wat we hier treffen is hij radicaal anders dan alle andere goden en machten. Hij is geen God die vraagt, die eist, die opeist, hij is geen macht die altijd meer wil, die je verslaaft en uitkleedt en je vervolgens als je leeg en naakt en uitgeput bent aan de kant van de weg dumpt, op zoek naar een volgend slachtoffer. Hij is de God die geeft in overvloed en uitbundigheid en die het speciaal organiseert dat zijn volk dat ook in alle overvloed en uitbundigheid viert.

Onder u zijn eeuwige armen

Onder u zijn eeuwige armen. Op een gegeven moment was Joop Hoebee wakker geworden met die woorden. Toen ik die dag of misschien de dag erna in het ziekenhuis kwam, kreeg ik ze meteen om de oren. Dominee, dat staat ergens in de bijbel. U hoort te weten waar. Waar heb je anders een dominee voor? Natuurlijk. Met de hulp van wat elektronica kwamen we er achter: Deuteronomium 33:27. Een los woord uit het slot van de zegen die Mozes, de godsman, uitsprak over de stammen van Israël, voor hij stierf. Tegelijk in haar heel andere omstandigheden een woord van God zelf voor Joop Hoebee. Vanaf dat moment was ze rustiger, minder bang voor dat ze nóg een attaque zou krijgen, minder bang dat haar ene goede oog het ook zou begeven, minder van haar stuk door al die toestanden om haar heen in het ziekenhuis. Ook onder haar waren Gods eeuwige armen.