Ook de nieuwe uittocht heeft haast!

Na Lucas en Johannes is het vanmorgen tijd voor Matteüs in de serie na Pasen. Wat valt op in het slot van zijn evangelie? Wat geeft hij ons te overdenken en te doen daarmee? Wat mij is opgevallen en wat ik in de preek nu wat ga uitwerken heb ik intussen natuurlijk al verklapt in het thema en in de combinatie van lezingen uit de bijbel: ook de nieuwe uittocht, die Jezus leidt, heeft haast! Laat ik maar bij het eind beginnen, bij die haast, dan kom ik vervolgens wel over de uittocht te spreken, tenslotte komen we weer terug bij haast.

Ik was alleen

Eenzaamheid, alleen zijn, je niet gekend voelen, een gevoel van onverbondenheid hebben, los van mensen om je heen en los van een diep bezield verband, we hebben er, denk ik, allemaal onze eigen ervaringen mee. Zeker in de kerk zijn die ervaringen belangrijk. God zelf vindt ze belangrijk, Jezus gaat er niet aan voorbij. Denk even terug aan de eerste ingrijpende ervaring van schaamte en eenzaamheid, in het paradijs, na het eerste kwaad. Adam en Eva verstoppen zich voor God en voor elkaar. God roept hen niet maar op het matje. Hij zoekt hen zelf op: ‘Adam, waar ben je?’. Jezus zoekt ze zelf op, de outcasts, de melaatsen, de bezetenen, de tollenaars, en hij roept ze. Zacheüs, alleen in zijn boom: vanavond moet ik bij jou te gast zijn, jongen. En ook in het stuk dat we gelezen hebben, de mensen met honger, met dorst, de vreemdelingen, de naakten, de zieken, de gevangenen, het zijn telkens ook voorbeelden van mensen die in de steek gelaten zijn, eenzaam, ongekend. Ik was alleen. Jezus identificeert zich met hen. Hij vindt ons belangrijk, met onze ervaringen, midden in ons leven.

Hoe meer zielen hoe meer vreugd

Er is maar weinig dat zo bij een feest hoort als gastvrijheid. Als je iets te vieren hebt haal je mensen bij elkaar, nodig je mensen uit. Bij ‘ik vier een feestje’ hoort ‘kom je ook?’, dat weten de kinderen al. En dit is één van de dingen die niet overgaan als je ouder wordt. Je kunt ervoor kiezen om dingen niet te vieren, maar als je een feest vier dan stuur je een briefje, of een email. Kom je ook? In je eentje kun je zitten kniezen, in je eentje kun je je verkneukelen of iets wat komt, maar in je eentje kun je geen feest vieren. Het is eigenlijk alleen maar triest als je zo eenzaam bent dat je je verjaardag alleen moet vieren. Stel het je voor, iemand alleen met een taartje aan een tafel, een slinger aan het plafond, en meer niet. De tranen schieten je in de ogen. — Het kan gewoon niet anders. Als je blij bent ga je dat niet in je eentje zitten zijn. Daar horen mensen bij, verhalen, felicitaties, liederen, samen blij zijn. Hoe meer zielen hoe meer vreugd.

Een schat vinden

Dat lijkt iedereen wel wat, geloof ik, een schat vinden. En dan echt ouderwets een schat vinden, niet zoals dat tegenwoordig in Nederland gaat, waar ook gevonden schatten allemaal zo ongeveer in de enige echte schat-kist van minister Bos verdwijnen, nee zelf een schat vinden die je ook zelf mag houden. Je zou er vanzelf weet ik wat voor over hebben om er ook voor te zorgen dat je je schat houden kunt. Behoorlijk wat mensen hebben er zelfs veel geld voor over om een káns op een schat te krijgen en betalen zwaar voor de droom van de jackpot van de lotto of de postcodeloterij. En ook dat andere beeld spreekt nog prima aan. We kennen die oude parelhandelaars niet meer zo. We hebben zelfs soms een plaatje nodig om ons sowieso iets bij een parel te kunnen voorstellen. Maar we kunnen ons uitstekend indenken dat de man in dit verhaal van Jezus zijn hele hebben en houden investeert in die ene extreem kostbare parel. Dat is de slag van je leven. Dit maakt alles anders. Voor de rest van je leven ben je de man die die parel vond, die éne, die beroemde.