Houd de gastvrijheid in ere, want zo hebben sommigen zonder het te weten engelen ontvangen. Ging het in de reeks over gastvrijheid vorige week al over het geheim dat Jezus zelf zich verstopt in mensen, in jou, in mensen om je heen: wat je voor deze mensen gedaan hebt, heb je voor mij gedaan — vanmorgen moeten we het nog een keer over zo’n geheim hebben. Je stuit niet alleen in je gasten zomaar op Jezus zelf, je kunt ook nog heel andere gasten treffen dan je eerst dacht, engelen, boodschappers, figuren op missie namens God. Lees verder »
Tag archieven: gastvrijheid
Eenzaamheid, alleen zijn, je niet gekend voelen, een gevoel van onverbondenheid hebben, los van mensen om je heen en los van een diep bezield verband, we hebben er, denk ik, allemaal onze eigen ervaringen mee. Zeker in de kerk zijn die ervaringen belangrijk. God zelf vindt ze belangrijk, Jezus gaat er niet aan voorbij. Denk even terug aan de eerste ingrijpende ervaring van schaamte en eenzaamheid, in het paradijs, na het eerste kwaad. Adam en Eva verstoppen zich voor God en voor elkaar. God roept hen niet maar op het matje. Hij zoekt hen zelf op: ‘Adam, waar ben je?’. Jezus zoekt ze zelf op, de outcasts, de melaatsen, de bezetenen, de tollenaars, en hij roept ze. Zacheüs, alleen in zijn boom: vanavond moet ik bij jou te gast zijn, jongen. En ook in het stuk dat we gelezen hebben, de mensen met honger, met dorst, de vreemdelingen, de naakten, de zieken, de gevangenen, het zijn telkens ook voorbeelden van mensen die in de steek gelaten zijn, eenzaam, ongekend. Ik was alleen. Jezus identificeert zich met hen. Hij vindt ons belangrijk, met onze ervaringen, midden in ons leven. Lees verder »
Het is ergens iets als het laatste ideaal van gastvrijheid, wat we hier door Jezus verwoord vinden. Gastvrijheid zonder meer. Nodig voor je maaltijd mensen uit die eten nodig hebben, vier feest met bedelaars, geef aan mensen die niets voor je terug kunnen doen, zonder meer, vrij uit. Het zijn ook woorden die proberen zich als klitten in je leven vast te zetten. Dit is wat Jezus graag wil, dit is wat Jezus zelf doet. Kijk straks maar hiervoor aan de avondmaalstafel. Dat wil blijven kriebelen, prikkelen, lokken. Kriebelen: doen we dat eigenlijk wel? Prikkelen: kunnen we dat eigenlijk wel? Lokken: willen we dat eigenlijk wel? Lees verder »
Er is maar weinig dat zo bij een feest hoort als gastvrijheid. Als je iets te vieren hebt haal je mensen bij elkaar, nodig je mensen uit. Bij ‘ik vier een feestje’ hoort ‘kom je ook?’, dat weten de kinderen al. En dit is één van de dingen die niet overgaan als je ouder wordt. Je kunt ervoor kiezen om dingen niet te vieren, maar als je een feest vier dan stuur je een briefje, of een email. Kom je ook? In je eentje kun je zitten kniezen, in je eentje kun je je verkneukelen of iets wat komt, maar in je eentje kun je geen feest vieren. Het is eigenlijk alleen maar triest als je zo eenzaam bent dat je je verjaardag alleen moet vieren. Stel het je voor, iemand alleen met een taartje aan een tafel, een slinger aan het plafond, en meer niet. De tranen schieten je in de ogen. — Het kan gewoon niet anders. Als je blij bent ga je dat niet in je eentje zitten zijn. Daar horen mensen bij, verhalen, felicitaties, liederen, samen blij zijn. Hoe meer zielen hoe meer vreugd. Lees verder »
Bij de levende God zijn wij mensen echt welkom. Hij is de God die in het diepst van zijn eigen leven gastvrij is, de God die ruimte maakt voor zijn schepping, ruimte voor mensen bij zichzelf, in zichzelf. Zo begint het grote verhaal van de bijbel. In het begin schept God. En hij schept niet zomaar een ruimte, een geschiedenis, nee, hij legt op aarde een eigen woonplaats aan, het paradijs. Dat was Gods eigen huis, waar zijn levensrivier ontspringt en zijn eigen bomen staan. Mensen mogen wonen bij God in huis, hebben er een eigen plaats en taak, zijn echt welkom. Echt gastvrij — de God die altijd al samen is in liefde en gemeenschap opent zich voor anderen, anders dan hij, om in liefde en gemeenschap te leven. Daar klopt Gods hart voor. Lees verder »
