Stil zitten ze aan de oever van het Meer van Tiberias. Er is een kampvuurtje met vis erop en brood, en er is nog veel meer vis intussen, meer dan ze ooit op zouden kunnen. ‘Hebben jullie soms iets te eten?’, had de man gevraagd. ‘Gooi het net aan stuurboord uit’, had de man gezegd. En er was vis, na een nacht niets, eindeloos veel. Maar er was ook al een kampvuurtje met vis erop en brood. Het was Jezus zelf, de Heer, de Meester. Dat was wel duidelijk geworden. Maar het was ook vreemd. Ze vallen er schuchter stil bij, de zeven leerlingen. ‘Kom, eet iets’, zegt Jezus, en hij neemt het brood en deelt ervan uit, en ook de vis. En in de stilte hier valt ook het verhaal even stil. Je gaat vanzelf mee denken: wat gebeurt hier, wat betekent dit? Lees verder »
Tag archieven: avondmaal
Geloof je dat? Ik ben de opstanding en het leven. Geloof je dat? Geloof je dat? Wie in mij gelooft, zal leven ook al is hij gestorven. Geloof je dat? Wie leeft en in mij gelooft zal nooit sterven. Geloof je dat? Lees verder »
De lijnen kruisen vanmorgen, de lijn van de vorige twee weken hier: afhankelijkheid zijn van een God tot wie we mogen bidden als de God van altijd meer, leven met de God van vrije mensen, dan gaat het om afhankelijk zijn van iemand die je leven geeft, die je je als een vis in het water wil laten voelen. En de lijn van de komende weken, de lijn van de 40-dagen tijd die afgelopen woensdag begon, een tijd van bezinning en van inkeer, van ruimte maken in ons hart en leven voor Jezus’ lijden en sterven en opstanding, straks met Goede Vrijdag en Pasen. Lees verder »
Het zijn mooie woorden die we dit najaar in het kerndocument van onze Tituskapel-gemeente hebben gezet over zorgzaamheid. “Als volgelingen van Jezus Christus, de goede Herder, willen we ook zelf voor elkaar en anderen zorgen en voor onszelf laten zorgen. We zetten ons ervoor in dat in ons midden niemand aan zijn of haar eigen lot wordt overgelaten en proberen ook iets van Jezus’ daadwerkelijke liefde door te geven aan anderen.” Het zijn in onze gemeente ook niet alleen maar woorden. Op allerlei manieren, via kringen en persoonlijke contacten zorgen we ook werkelijk voor elkaar en anderen. Het valt me nog steeds regelmatig op hoe mensen naar elkaar en anderen omkijken, zorgen, er voor hen zijn. Het meeste daarvan gebeurt stilzwijgend, praktisch, zonder veel woorden. Lees verder »
Het is ergens iets als het laatste ideaal van gastvrijheid, wat we hier door Jezus verwoord vinden. Gastvrijheid zonder meer. Nodig voor je maaltijd mensen uit die eten nodig hebben, vier feest met bedelaars, geef aan mensen die niets voor je terug kunnen doen, zonder meer, vrij uit. Het zijn ook woorden die proberen zich als klitten in je leven vast te zetten. Dit is wat Jezus graag wil, dit is wat Jezus zelf doet. Kijk straks maar hiervoor aan de avondmaalstafel. Dat wil blijven kriebelen, prikkelen, lokken. Kriebelen: doen we dat eigenlijk wel? Prikkelen: kunnen we dat eigenlijk wel? Lokken: willen we dat eigenlijk wel? Lees verder »
