Eten van de Heer die geeft

De lijnen kruisen vanmorgen, de lijn van de vorige twee weken hier: afhankelijkheid zijn van een God tot wie we mogen bidden als de God van altijd meer, leven met de God van vrije mensen, dan gaat het om afhankelijk zijn van iemand die je leven geeft, die je je als een vis in het water wil laten voelen. En de lijn van de komende weken, de lijn van de 40-dagen tijd die afgelopen woensdag begon, een tijd van bezinning en van inkeer, van ruimte maken in ons hart en leven voor Jezus’ lijden en sterven en opstanding, straks met Goede Vrijdag en Pasen.

Leven met de God van vrije mensen

Dit zal wel zo ongeveer het beroemdste verhaal uit het Oude Testament zijn. Een slordige 1,7 miljoen hits in zes honderdste seconde op Google zegt wel wat. Moet je zoeken met David en Goliath (in oude spelling, met th). Klein tegen groot, geestkracht tegen spierkracht, wie niet sterk is moet slim zijn, er is hoop voor wie door een overmacht onderdrukt wordt, overwinning voor je Calimero-complex — zomaar wat rubriekjes waaronder dit verhaal wordt opgeslagen. Je komt het verhaal dan ook overal tegen. Niet alleen in elke kinderbijbel, maar ook in de bioscoop bijvoorbeeld. Net de afgelopen week in Nederland in première: In the Valley of Elah, wat in de NBV overgezet zijnde betekent: In de Terebintenvallei, blijkens 1 Samuel 17:2 de plaats waar dit verhaal van David en Goliat speelt. Het vormt het geraamte voor de film. Helden zijn nodig tegenover immense machten en organisaties, of het nu de macht van het terrorisme in Irak is, of de organisatie van het Amerikaanse leger, of misschien nog wel veel meer — ik heb de film nog niet kunnen zien; je moet er trouwens 16 voor zijn