Er wacht nóg een Vader op je

Al gebeld? Al langs geweest misschien? Of komt dat straks nog? Het is vaderdag tenslotte. Of is het juist allemaal anders? Dat kan ook, nietwaar? Dat je op vaderdag je vader nog eens extra mist. Het kan zelfs dat je er niet aan denkt om langs te gaan bij iemand die je zo heeft laten zitten of zoveel heeft aangedaan. Vaders zijn soms vreemde figuren. Nou ja, hoe dat allemaal ook zit, juist op vaderdag kunnen we ons er iets bij voorstellen dat je vader op je wacht. Ook de stoere vader, die het allemaal maar commerciële onzin vindt, kan het zomaar missen als je toch niet even iets van je hebt laten horen.

Een schat vinden

Dat lijkt iedereen wel wat, geloof ik, een schat vinden. En dan echt ouderwets een schat vinden, niet zoals dat tegenwoordig in Nederland gaat, waar ook gevonden schatten allemaal zo ongeveer in de enige echte schat-kist van minister Bos verdwijnen, nee zelf een schat vinden die je ook zelf mag houden. Je zou er vanzelf weet ik wat voor over hebben om er ook voor te zorgen dat je je schat houden kunt. Behoorlijk wat mensen hebben er zelfs veel geld voor over om een káns op een schat te krijgen en betalen zwaar voor de droom van de jackpot van de lotto of de postcodeloterij. En ook dat andere beeld spreekt nog prima aan. We kennen die oude parelhandelaars niet meer zo. We hebben zelfs soms een plaatje nodig om ons sowieso iets bij een parel te kunnen voorstellen. Maar we kunnen ons uitstekend indenken dat de man in dit verhaal van Jezus zijn hele hebben en houden investeert in die ene extreem kostbare parel. Dat is de slag van je leven. Dit maakt alles anders. Voor de rest van je leven ben je de man die die parel vond, die éne, die beroemde.

Samen zoals God samen is

Hier word ik dus echt even heel stil van. Meteen al, als je begint in Johannes 17 is het net of je de deur open doet van een kamer en kijk, daar zijn mensen aan het bidden. Vanzelf doe je dan zo zachtjes mogelijk de deur weer dicht, stil. Maar dan nog extra: we blijken binnen te lopen bij Jezus zelf, die bidt met en voor zijn leerlingen tot zijn Vader in de hemel. Stil luister je mee naar wat hij zegt, in allerlei opzichten vreemde woorden. Wie bidt er nu zo onder de mensen behalve de eigen Zoon van God zelf? En of dat nog niet genoeg is, bij vers 20 houd ik echt m’n adem in: hij bidt voor mij, voor ons, of hij ons binnen heeft horen komen en ons daar stilletjes bij de deur ziet staan.