Wow, dat is close…!

Wow…! Laten we daar eens beginnen. Verrassing, verbazing, het hoort intens bij onze God. Hij is altijd weer in staat nóg iets nieuws te doen, nóg een stap verder te gaan. Hij is de God van altijd meer dan je denkt. Vanmorgen staan we even stil bij één van de grootste van die verrassingen uit de geschiedenis van God en mensen. In alle opzichten verbluffend. Niet alleen maar verbluffend doordat zoveel mensen eenvoudige Galileeërs hen in hun moedertaal horen aanspreken. Dat ook, maar er is nog zoveel meer hier. Even kort aangeduid: de levende God komt zelf, in ons eigen leven, om ons mensen in zijn eigen leven op te nemen. Laten we ons vanmorgen nu eens gewoon verbazen over die verrassing.

Jezus heerst als geofferd Lam

Matteüs 28. Hemelvaart. Als Jezus hier weg gaat onttrekt een wolk hem aan de blikken van zijn leerlingen. Tot de laatste dag daar is komt hij niet weer hier op aarde terug. Maar waar is hij dan nu? Als de camera hier op aarde de deur achter hem dicht ziet gaan, is er dan nog ergens anders een camera, die waarneemt hoe Jezus binnenkomt en zijn plaats inneemt? Openbaring 5 is daar een goede kandidaat voor, voor die andere camera. Met hemelvaart vertrekt Jezus definitief van onze werkelijkheid naar de werkelijkheid van God die de onze mogelijk maakt. En Openbaring 5 vertelt ons hoe hij in die voor ons vreemde, overweldigende werkelijkheid van God verschijnt als geslacht, als geofferd Lam. Lijkt me goed om vanmorgen even bij stil te staan, via Openbaring 5 naar te kijken. Ik denk dat dat ons kan bemoedigen en stimuleren om te vereren en stimuleren om te bidden.

Jezus, de koning-koopman, zoekt jou

Nee, we gaan het vanmorgen niet hebben over de vraag of de traditionele kerk in het algemeen en de Tituskapel in het bijzonder iets van die gemeente in Laodicea heeft. Misschien is dat best zo. Ik zal zo tussen de regels door de schoen wel zover openhouden dat wie hem past hem aan kan trekken. Maar echt interessant is dat niet. Het meeste wat ik lees over lauwe kerken of christenen heeft niet veel van de tekst begrepen en bovendien heeft de Heer van de kerk ons ergens aangeraden niet te oordelen, omdat we dan zelf wel eens de pineut konden worden. Ik wil vanmorgen eens met u kijken naar die Heer van de kerk, naar Jezus Christus zelf, en naar één van die merkwaardige manieren waarop hij zichzelf aan ons laat zien.

Vier vrijheid

Vier vrijheid — dat was bevrijdingsdag gisteren. De moeite waard om er vanmorgen ook in de kerk bij stil te staan. Niet alleen omdat wij net zo goed genieten van de vrijheid die we gisteren vierden, maar ook omdat we elke zondag die andere vrijheid vieren die we van Christus ontvangen. De zondag is geen sabbat, geen rustdag. De zondag is een feestdag, waarop we elke week weer vieren dat we geen slaven meer zijn, ook niet van ons werk, ook niet van nog een lange avond en nacht stappen, ook niet van onze zorgen, en vul nog maar wat aan. Wie christen is, is vrij, en heeft alle reden om ‘vier vrijheid’ boven z’n leven te zetten.

Onder u zijn eeuwige armen

Onder u zijn eeuwige armen. Op een gegeven moment was Joop Hoebee wakker geworden met die woorden. Toen ik die dag of misschien de dag erna in het ziekenhuis kwam, kreeg ik ze meteen om de oren. Dominee, dat staat ergens in de bijbel. U hoort te weten waar. Waar heb je anders een dominee voor? Natuurlijk. Met de hulp van wat elektronica kwamen we er achter: Deuteronomium 33:27. Een los woord uit het slot van de zegen die Mozes, de godsman, uitsprak over de stammen van Israël, voor hij stierf. Tegelijk in haar heel andere omstandigheden een woord van God zelf voor Joop Hoebee. Vanaf dat moment was ze rustiger, minder bang voor dat ze nóg een attaque zou krijgen, minder bang dat haar ene goede oog het ook zou begeven, minder van haar stuk door al die toestanden om haar heen in het ziekenhuis. Ook onder haar waren Gods eeuwige armen.