Een mooie, prikkelende, uitdagende tekst van de apostel Petrus, lijkt me. Echt iets voor zo’n zondag als vandaag, tussen Pasen en Pinksteren. Pasen betekende voor Petrus dat zijn leven een totaal nieuwe start kreeg, tot leven geroepen door de God en Vader van Jezus Christus zelf. Petrus leeft nu in hoop, zegt hij, met de lof van God op de lippen. Maar iets dergelijks geldt ook voor de mensen aan wie hij schrijft. Zonder Jezus ooit gezien te hebben houden ze van hem. Zonder Jezus nu te zien vertrouwen ze op hem. Zonder Jezus al te zien ervaren ze een onuitsprekelijke, hemelse vreugde. De zinnen bij Petrus barsten van vreugde, de woorden buitelen over elkaar heen, de moeilijke dingen van het leven lijken te worden meegesleurd in de dans van nieuw leven. Lees verder »
Maandelijkse archieven: april 2007
Wij hoopten nog zo dat hij het was, de grote redder, bevrijder. Maar nee, toch niet, echt niet. In alle eerlijkheid staat de bijbel stil bij de diepe teleurstelling van Jezus’ leerlingen. Waar ze zo naar verlangden was niet uitgekomen en vrouwenpraatjes over dat Jezus leefde maakten alles alleen maar verwarrender en verdrietiger. Wat voel je je dan beroerd. Hoe sterker de hoop, des te dieper de teleurstelling als ze de bodem ingeslagen wordt. Wat hadden ze niet verwacht van Jezus, en nu is hij dood, erger nog: weg, verdwenen. Lees verder »
Mooi, teer en persoonlijk. Dat is dit verhaal over de ontmoeting tussen Miriam uit Migdal en Jezus in ieder geval. Het spreekt direct aan. Niet voor niets is het één van de meest bekende verschijningen. Des te meer reden er vanmorgen maar eens goed naar te luisteren. Aan het begin staat Maria — Miriam in haar eigen taal — buiten bij het graf te huilen; aan het eind is ze de leerlingen aan het vertellen dat ze de Heer heeft gezien en wat hij tegen haar gezegd heeft. Aan het begin is ze gebroken en wanhopig van verdriet, aan het eind is ze opgeleefd, opgericht en actief. Dat verschil tussen begin en eind — wat is er gebeurd, dat daarvoor gezorgd heeft? Lees verder »
